Slechts 4% heeft blogging guidelines
Zo’n maand geleden stond Nederland in rep en roer. Enkele bloggende militairen in Afghanistan hadden missie-gevoelige informatie verspreid. Zo werd er o.a. verwezen naar plaatsen van granaatinslagen, wat het voor terroristen makkelijker zou maken om de volgende granaat te mikken. Ook werd er in niet mis te verstane bewoordingen gesproken over de Afghanen:
Uit zijn weblog blijkt dat Jan-Willem wel eens theedrinkt met de lokale bevolking. Over de Afghaanse huizen schrijft Jan-Willem: „Het zijn vier muren van klei en stront. Ik heb de thee aangepakt en toen die weg was snel ergens in een hoekje weggesmeten haha. Anders heb ik straks allemaal schurft aan mijn mond, je weet nooit waarmee die Afghanen die kopjes schoonmaken (ze wassen zichzelf al in hetzelfde water als waarin ze schijten en pissen).”
Jan-Willem is niet de enige. In veel van de door deze krant bekeken weblogs gebruiken Nederlanders het woord ‘geitenland’ als synoniem voor Afghanistan.
Bron: Jaus Müller, voor NRC Handelsblad
Naar aanleiding van dit voorval besliste de legerleiding om een blogging policy op te stellen, met daarin duidelijk omschreven wat wel en wat niet door de beugel kan.
Dit verhaal bracht ons aan het denken. Hoeveel procent van de Belgische bedrijven zou een blogging policy hebben? Om deze vraag en nog enkele andere beantwoord te krijgen, trokken we onze stoute schoenen aan. We namen contact op met 70 communicatieprofessionals uit consumentenbedrijven, IT-ondernemingen en lokale en nationale overheden.
Vandaag blijkt o.a. dat slechts 4% van deze doelgroep een expliciete blogpolicy heeft !
Het lijkt me dan ook hoge tijd dat communicatieprofessionals beslissen om op een professionele manier om te gaan met wat er op weblogs en dergelijke gezegd wordt.
Meer resultaten van dit onderzoek weten? Leads United maakte vandaag de resultaten van het onderzoek bekend in een persbericht.
(PS: Leads United heeft zelf ook een blogpolicy)
Ik ben het hier niet met je eens, een blogpolicy is niet het ontbrekende element in de puzzel om een bedrijf beter te laten deelnemen aan de conversatie. Net zoals ik zelf al aanhaalde op m’n blog hebben we bij Microsoft ook geen blogpolicy en toch zijn er 4.500 bloggers onder de werknemers. Is het niet meer dan normaal dat je niemand begint uit te kafferen op je blog of in de comments, of dat je geen bedrijfsgeheimen vrijgeeft… ?
Hoi Kris
Ik ga helemaal met je akkoord mbt je stelling dat een blogpolicy niet het ontbrekende element is. Een blogpolicy is echter goede outing naar je personeel toe om aan te geven dat je bedrijf bezig is met blogging. Als je het dan nog handig aanpakt, krijg je zo online een paar extra ‘evangelists’ voor je bedrijf.
In de zin “Het lijkt me dan ook hoge tijd dat communicatieprofessionals beslissen om op een professionele manier om te gaan met wat er op weblogs en dergelijke gezegd wordt.” bedoel ik het echter véél breder dan policies. Communicatieverantwoordelijken zouden naar mijn mening moeten deelnemen aan de conversatie. Als er daar de tijd niet voor is, moet er toch minstens een degelijke monitoring opgezet worden. En als je het als bedrijf intern echt wil aanmoedigen, kan je je personeel een soort handleiding geven om zelf aan het werk te gaan.
Geen blogpolicy zeg je? Hoe kijk jij aan tegen “Blog Smart”, of is dit geen officiële guideline/policy? Als het er wel een is, lijkt het me een vrij vage… Persoonlijk weet ik liever waar het op staat.
En voor jou is het normaal dat je niemand begint uit te kafferen, omdat je een businessblog hebt en over de mogelijke gevolgen nadenkt. Een heleboel mensen houden hier echter geen rekening mee. Ik kan je zo nog wel een aantal extra voorbeelden geven van plaatsen waar het in het verleden is misgelopen…
Ik ben het er helemaal mee eens dat je ‘hulp/guides’ moet aanbieden voor wie wenst naar het personeel toe, dat kan alleen maar nuttig zijn en op deze manier geef je ook intern een contact punt aan waar je geen spijt van zal hebben. Zelf heb ik ook een presentatie die ik gebruik om intern aan te tonen dat iedereen kan deel uitmaken van ‘de conversatie’ en dat dus niet alleen aan PR moet overlaten, met daarnaast een aantal tips om rekening mee te houden eens men zover is:
- geef commentaar waar het zin heeft
- hou rekening met de ‘Honesty ROI’ van WOMMA
- …
Maar dat is nog altijd verre van een policy natuurlijk. Ik ken ook wel een paar voorbeelden waar het is foutgelopen, maar meestal is gebleken dat common sense daar ook ver te zoeken was… en als je dan toch iets moet meegeven dan zou ik me baseren op de eerder genoemde ‘Honesty ROI’, zeer zinvol.
Ik doe aan tracking voor mijn bedrijf. Indien iemand iets schrijft dat niet door de beugel kan, heb ik het snel opgepikt en gesignaliseerd.
Goh, allemaal goed en wel als je zelf gaat tracken. Maar wat als je dat niet doet?
Ik ken een tekenend voorbeeld van een Belgisch bedrijf waar één van de medewerksters over nieuwe (confidentiële) projecten blogde. Haar baas heeft dat toen per ongeluk opgepikt via Google, en viel achterover van de hoeveelheid info die daar verzameld stond. Terwijl de blogster in kwestie zich helemaal van geen kwaad bewust was, en niet doorhad dat andere mensen dan haar familie de info zouden kunnen zien…
Damn, had ik dit er maar tussen gegooid bij het debat eerder vanavond…
@ Pietel: Hier ga ik akkoord met Pietr. Mensen zoals jezelf, Pietr, mezelf en anderen doen die tracking inderdaad en weten te reageren waar nodig. We weten hoe die tracking werkt, hoe we kunnen reageren, … maar dat telt zeker niet voor de meeste bedrijven. Dus gogo Leads